Zaman zaman Mırın ve Kırın arkadaşlarını alıp P Peynir İstasyonu ‘ndaki Peynir ‘lerini görmeye götürüyorlarmış.”İyi Peynir, değil mi?” diye soruyorlarmış gururla.Bazen Peynir ‘lerini arkadaşlarıyla paylaşıyorlarmış,bazen de paylaşmıyorlarmış.
“Bu Peynir ‘i hak ettik,”diyormuş Mırın. “Çünkü bulabilmek için çok çalıştık.” Sonra da kocaman bir parça koparıp afiyetle yiyormuş.Sonunda da her zaman yaptığı gibi uyuyakalıyormuş.
Her akşam insancıklar eve elleri kolları Peynir ‘le dolu dönüyorlarmış.Ertesi sabah da daha fazlasını almak için yine istasyona gidiyorlarmış.
Bu durum bir süre böyle devam etmiş.
Aradan zaman geçtikçe Mırın ve Kırın ‘ın rahatlığı küstahlığa dönüşmüş.Öyle rahatlamışlar ki neler olup bittiğini fark etmemişler bile.
Koklarca ve Koşarca da aynı rutini sürdürüyorlarmış.Her sabah gidip P Peynir İstasyonu ‘nun çevresinde dolaşıyorlar,kokluyorlar,koşuşturup duruyorlarmış.Bir önceki güne göre bir değişiklik var mı diye etrafı kolaçan ediyorlarmış.Sonra da oturup peynirlerini kemiriyorlarmış.
Bir gün P Peynir İstasyonuna vardıklarında bir de bakmışlar ki Peynir ‘den eser yok!
Hiç şaşırmamışlar.Çünkü her gün peynirin biraz daha azaldığını gördüklerinden kendilerini kaçınılmaz sona hazırlamışlar ve içgüdüsel olarak ne yapacaklarını biliyorlarmış.
Hiç şaşırmamışlar.Çünkü her gün peynirin biraz daha azaldığını gördüklerinden kendilerini kaçınılmaz sona hazırlamışlar ve içgüdüsel olarak ne yapacaklarını biliyorlarmış.
Birbirlerine bakmışlar,birbirine bağlayıp boyunlarına astıkları koşu ayakkabılarını çıkarıp ayaklarına geçirmişler ve bağcıklarını bağlamışlar.
Fareler her şeyi çok fazla incelemezler.Karmaşık inançlarla da kendilerini sınırlamazlar.Farelere göre sorunun çözümü de çok basitmiş. P Peynir İstasyonun ‘daki durum değişmiş.Bu yüzden mevcut duruma uyumlu olarak onlarında bu değişime ayak uydurması gerekiyormuş.
İkisi de labirente şöyle bir bakmışlar.Sonra Koklarca burnunu dikmiş,koklamış ve Koşarca ‘ya başıyla işaret etmiş. Koşarca labirentte vargücüyle koşmaya başlamış.Koklarca da ona yetişmeye çalışıyormuş. Hiç vakit kaybetmeden Yeni Peynir arayışına girmişler.
Aynı gün Mırın ve Kırın da P Peynir İstasyonu’ na gitmişler.Her gün meydana gelen değişikliklere hiç dikkat etmediklerinden,o gün de orada Peynir bulacaklarından son derece eminlermiş.
Görecekleri şeye hiç de hazırlıklı değillermiş.
“O da ne? Hiç Peynir kalmamış!” diye bağırmış Mırın. “Peynir bitmiş! Peynir bitmiş!” Sanki onu biri duyacak ve Peynir ‘i geri getirecek gibi avaz avaz bağırıyormuş.
“Peynirimi kim kaptı?” diye haykırmış.
Sonunda elini beline koymuş.Kıpkırmızı bir yüzle,tüm gücüyle bağırmış:”Ama bu haksızlık!”
Kırın gözlerine inanamıyormuş,başını sallayıp duruyormuş.O da P Peynir İstasyonun ‘da Peynir bulacaklarından çok eminmiş.Şaşkınlıktan donakalmış ve bir süre yerinden kıpırdayamamış Buna hiç hazır değilmiş çünkü.
devam edecek............
-
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder