Kırın daha önce neden değişimin daha kötü sonuçlar doğuracağını düşündüğünü merak etmiş.Artık değişimin sonucunun daha iyi olabileceğini biliyormuş!
“Bunu neden daha önce göremedim?” diye sormuş.Kırın kendi kendine.
Sonra labirentte daha büyük bir güç ve azimle koşmaya başlamış.Çok geçmeden bir Peynir İstasyonu görmüş ve girişe yakın bir yerde Peynir kırıntıları görünce içi heyecanla dolmuş.
Bunlar daha önce hiç görmediği türden Peynir’lermiş,ama harika görünüyorlarmış.Hepsinden tatmış,enfeslermiş doğrusu.Orada Peynir parçacıklarının çoğunu yemiş,birazını da daha sonra yemek ve belki de Mırın’la paylaşmak için cebine doldurmuş.Gücünü yeniden kazanmaya başladığını hissetmiş.
Büyük bir heyecanla Peynir İstasyonu’na girmiş.Ama yine hayal kırıklığına uğramış,içerisi bomboşmuş çünkü.Birileri daha önce oraya gelmiş ve sadece Peynir kırıntılarını bırakmış.
Kırın,daha erken davransaymış bol bol Yeni Peynir bulacağını anlamış.
Geri dönüp Mırın’ın kendisine katılmaya hazır olup olmadığını öğrenmeye karar vermiş.Adımlarını hızlandırmış.Derken bir ara durup şunları yazmış:
“ESKİ PEYNİRİ NE KADAR ÇABUK UNUTURSAN YENİ PEYNİRİ O KADAR ÇABUK BULURSUN.”
Kırın P Peynir İstasyonu’na geri dönmüş ve Mırın’ı bulmuş.Ona Yeni Peynir parçacıklarından ikram etmiş,ama Mırın geri çevirmiş.
Mırın arkadaşının davranışını çok takdir ettiyse de şöyle demiş:”Yeni Peynir’den hoşlanacağımı sanmıyorum.Buna alışkın değilim.Kendi Peynirimi geri istiyorum.İstediğimi bulana kadar değişmeyeceğim.”
Kırın düş kırıklığıyla başını sallamış ve gönülsüzce de olsa kendi yoluna devam etmiş.Labirentin en uzak noktasına ulaştığında,arkadaşını özlemiş,ama keşfettiği şeyler çok hoşuna gitmiş.Bulmayı umduğu şeyin büyük bir Peynir kaynağı olduğunu anlamadan önce de,onu mutlu eden şeyin sadece Peynir’e sahip olmak olmadığını fark etmiş.
Korkuları onu yönetmediği zaman mutluymuş.Yaptığı şeyi seviyormuş.
Bunu bilen Kırın,artık kendini P Peynir İstasyonu’nda,Peynir’siz kaldığında hissettiği kadar güçsüz hissetmiyormuş.Korkusunun onu durduramayacağını yeni bir yönde ilerlediğini bilmek ona güç kazandırmış.
Şimdi ihtiyaç duyduğu şeyi bulmanın an meselesi olduğunu biliyormuş.Aslında aradığı şeyi çoktan bulduğuna ilişkin bir his varmış içinde.
Şunu anladığında gülümsemiş:
“LABİRENTTE ARAMA YAPMAK PEYNİRSİZ KALMAKTAN DAHA GÜVENLİ.”
Kırın bir kez daha,daha önce de olduğu gibi,korkulan şeyin tahmin edildiği kadar kötü olmadığını görmüş.İnsan kafasında oluşturduğu korkuyla,her şeyi olduğundan daha kötü görüyormuş.
O zamana kadar Yeni Peynir’i hiç bulamamaktan korkmuş,ama aramaya başlamamış bile.Ancak yolculuğuna başladığından beri,koridorlarda,yoluna devam etmesine yetecek kadar Peynir bulmuş.Şimdi daha fazlasını arıyormuş.Yalnızca ileriye bakmak bile heyecan verici olmaya başlamış.
Eski düşüncelerini korkular ve endişeler gölgeliyormuş.Hep Peynir’i bulamamaktan ya da istediği kadar elinde tutamamaktan korkmuş.Yolunda gidebilecek şeyleri değil,yolunda gitmeyecek şeyleri düşünmüş hep.
Ama P Peynir İstasyonu’ndan ayrıldığından beri durum değişmiş.Artık,sürekli değişimin,bekleseniz de beklemesiniz de,normal olduğunu biliyormuş.Değişim ancak beklemediğiniz de ya da aramadığınızda sizi şaşırtabilirmiş.
İnançlarının değiştiğini gördüğünde duvara şunları yazmış:
“ESKİ İNANÇLAR SİZİ YENİ PEYNİRE GÖTÜRMEZ.”
devam edecek.........
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder