Çorbanın Tuzu - Peynirimi Kim Kaptı? - 6

Ona yıllar gibi uzun gelen bir süre geçtikten sonra, Kırın,büyük bir Peynir İstasyonu bulmuş ve içi umutla dolmuş.Ancak içeri girdiğinde düş kırıklığına uğramış,çünkü burası bomboşmuş.

 

“Hep bir boşlukla karşılaşıyorum,” diye düşünmüş.Pes etmek üzereymiş. Fiziksel gücünü kaybediyormuş.Kaybolduğunu biliyormuş ve kurtulamayacağından korkuyormuş. P Peynir İstasyonu ‘na geri dönmeyi düşünmüş.En azından Mırın oradaymışve Kırın yalnız kalmayacakmış.

 

Sonra kendisine yine aynı soruyu sormuş:Korkmasaydın ne yapardın?

 

Kendi kendine itiraf ettiğinden bile çok daha fazla korkuyormuş,ama bu zayıf durumunda korktuğu şeyin yalnız kalmak olduğunun bilincindeymiş.O bunun farkında değilmiş,ama korku dolu duyguları onun hızlı ilerlemesine engel oluyormuş.

 

Acaba Mırın yola çıkmış mı,yoksa hâlâ korkuları yüzünden hiçbir şey yapmadan öylece bekliyor muymuş?

 

Kırın labirentte kendini en iyi hissettiği zamanları hatırlarmış.Bunlar hareket ettiği zamanlarmış.

 

Hem kendisine bir hatırlatıcı olması hem de Mırın’a yol göstermesi umuduyla duvara şunları yazmış:

 

“YENİ BİR YÖNE DOĞRU HAREKET EDERSEN PEYNİRİ BULMAN KOLAYLAŞIR.”

 

Kırın önünde uzanan karanlık yola bakmış ve içi korkuyla dolmuş.Kendisini ne bekliyormuş? Burası boş muymuş?Yoksa daha da kötüsü tehlikelerle mi doluymuş? Başına gelebilecek her türlü kötülüğü düşünmüş.Ölmekten korkuyormuş.

 

Sonra kendi kendine gülmüş.Korkularının her şeyi daha da kötüleştirdiğini anlamış.Bu yüzden korkmaması halinde yapacağı şeyi yapmış.Yeni bir yöne doğru ilerlemiş.

 

Karanlık koridorda koşarken gülümsemiş.Kendisi henüz farkında değilmiş,ama ruhunu besleyen bir şeyi keşfetmiş aslında.Artık bazı şeyleri oluruna bırakıyor,ne olduğunu bilmese bile,kendisini bekleyen şeylere güveniyormuş.

 

Büyük bir şaşkınlıkla,giderek daha fazla keyif aldığını fark etmiş.”Neden kendimi bu kadar iyi hissediyorum?” diye düşünmüş.”Bir parça Peynir’im bile yok,nereye gittiğimi de bilmiyorum.”

 

Çok geçmeden,neden kendini bu kadar iyi hissettiğini anlamış. Durup duvara şunları yazmış;

 

“KORKULARININ ÖTESİNDE HAREKET EDERSEN,KENDİNİ ÖZGÜR HİSSEDERSİN.”

 

Kırın kendi korkusunun tutsağı olduğunu anlamış.Yeni bir yönde hareket etmek onu özgür kılmış.

 

Şimdi labirentin bu bölümünde esen serin meltemi hissediyor ve canlanıyormuş.Bir kez korkusunu yendikten sonra,her şey ona düşündüğünden de fazla keyif vermeye başlamış.

 

Uzun süredir kendini böyle hissetmemiş.Bunun ne kadar eğlenceli olduğunu unutuyormuş neredeyse.

 

Her şeyi daha da güzelleştirmek için kafasında bir resim çizmeye başlamış.Bu ayrıntılı resimde,en sevdiği peynirlerin arasında otururken görmüş kendini.Hepsinden birer parça yediğini görmüş ve bu gördüklerinin tadını çıkarmış.Sonra da bütün bu peynirlerin tatlarının ne kadar güzel olduğunu hayal etmiş.

 

Yeni Peynir’in görüntüsü gözünde netleştikçe,Kırın bunun daha gerçek olduğunu düşünüyor,bunu bulabileceğine dair inancı daha da güçleniyormuş.Şöyle yazmış:

 

“DAHA BULAMADIĞIM HALDE YENİ PEYNİRİN TADINI ÇIKARDIĞIMI HAYAL ETMEK BENİ BU PEYNİRE GÖTÜRÜYOR.”

devam edecek............